Zal ik je opeten?

Standaard

Soms heb je van die rare gewoonten. Heel af en toe sta je er bij stil, zoals nu:

Al jaren dagen wij onze kinderen (nu 2-10 jaar) uit tot een stoeipartij met de woorden “Zal ik je opeten?”, waarna hard “Nee” wordt geroepen en de vlucht en achtervolging worden ingezet.

Wees gerust! Geen kanibalisme, geen huiselijk geweld.

Het zijn woorden die iets uitdrukken van de vertedering van de zachte armpjes om je nek van je zoon of dochter. Zo’n onbeschrijvelijk gevoel je kind heel dichtbij je te willen. Ze zijn dan om plat te knuffelen en om op te eten.

Het zijn woorden die uitdrukking geven aan de gezamenlijke lol die je als ouders en kinderen kunt hebben. De pret en ondeugendheid straalt er van af.

Het zijn ook woorden van een ritueel. Een rollenspel. In iedere andere situatie belachelijk, maar hier vertrouwd, bijzonder. Toverwoorden bij verdriet of boosheid.

Ik ben benieuwd wanneer deze rare gewoonte overgaat in een herinnering.

Iets zegt mij dat dat bij de oudsten al snel voorbij zal gaan. Toen Ilse (7) pas boos was en ik haar stuurse bui met dit bekende ritueel wilde doorbreken, kreeg ik een kort en bondig antwoord:

“Doe es ff normaal, leeghoofd!”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s