Diaconaat is geen kattenpis!

Standaard

Diaconaat is zoiets als believing by doing: heb je naaste lief als jezelf. Dienstbaar zijn. Liefde en barmhartigheid zonder enige tegenprestatie terug te verwachten.  Voeten wassen. Onbaatzuchtig. Omdat ieder mens voor God gelijk is en recht heeft op welzijn. Binnen en buiten de gemeenschap. Het goede zoeken voor de ander. Soms in daden, soms in materie, soms in  betrokkenheid en erbij zijn. En soms door het voor de ander op te nemen. Het is een levensstijl.

Een levensstijl van de kerk. Van het kerkelijk leven. Als kerk kennen we diakenen. Een ambt dat net zo belangrijk (of gelijkwaardig) is, als dat van predikant of ouderling. Vaak is de diaconie ook een aparte rechtspersoon binnen de kerk met een aparte geldstroom. Dit om te waarborgen dat middelen die bestemd zijn voor de naaste ook daadwerkelijk daarvoor ingezet worden.

Maar vanuit het perspectief dat kerkzijn ook gestalte krijgt in de mens, kunnen we stellen dat mensen zelf kerk zijn. De kerk dat ben jij. Dan is diaconaat ook een deel van een ieder afzonderlijk. Een persoonlijke levensstijl.

Opeens krijg ik de indruk dat ik in een spiegel sta te kijken.

Wat zijn mijn motivaties om het goede te doen en op te komen voor recht?

Kan het ook zijn dat ik gemotiveerd wordt door:

  • Een goed gevoel
  • Een goede naam
  • Groepsdruk
  • Fun en plezier
  • Tegenprestaties nu of in de toekomst
  • Om iemand te laten zien dat christenen zo gek nog niet zijn
  • Omdat ik me beter voel dan de ander
  • Omdat ik vindt dat het moet van m’n geloof
  • Om iemand te vertellen over m’n geloof

Het ware onbaatzuchtige diaconaat is dus geen kattenpis. Op zich is er niets mis met andere individuele motivatoren, zolang het uitgangspunt van de onbaatzuchtigheid maar boven tafel blijft. Een waarde die hoog gehouden moet worden en bovenaan hoort te staan. Ook wanneer de kerk (collectief of individueel) krimpt. Het is de levensstijl – tegen de klippen op – die het verschil maakt.

Toch zijn er soms vragen. Juist in relatie tot het christelijk geloof. Is diaconaat niet een middel tot evangelisatie, tot het vormen van nieuwe gemeenschappen? Ook hier hoort het dienen van de ander onbaatzuchtig te zijn. Maar als je in relatie komt te staan met de ander dan ontstaat er ook een wederkerig proces. Als mens mag je dan je inspiratie om dit te doen ook delen. Niet om de ander bij je groep te krijgen, maar omdat de ander er ook recht op heeft om te weten waarom je doet wat je doet. Onbaatzuchtig. Zonder tegenprestatie. Omdat je inspiratie ook kan bijdragen aan het geluk en het ten volle menszijn van de ander. In diaconaat gaat het dus over welzijn. En in brede zin over heil en onheil, over zin en onzin. Onbaatzuchtig ten dienste van de ander.

Zoals Jezus voordeed.  En dat is geen kattenpis. Dat is voetenwassen, maar met zuiver water. Om daarna met elkaar de maaltijd te kunnen delen. Zo wordt God in ons zichtbaar.

Ben je benieuwd naar dit verhaal over Jezus die voeten wast? Het speelt zich af vlak voordat hij wordt


opgepakt en veroordeeld. Onder de mensen die hij de voeten wast, bevindt zich ook zijn verrader. Het is te lezen in de Bijbel in Johannes 13: http://www.biblija.net/biblija.cgi?l=nl&set=10&id18=1&m=Johannes+13

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s