Licht over Europa!

Standaard

Afgelopen dagen was ik in Ierland voor een conferentie over de rol van christenen in Europa, gebaseerd op het gedachtengoed van één van de founding fathers van de EU: Robert Schuman.

Crisis

Veel gesprekken over de economie, over het sociaal klimaat, duurzaamheid, over verdeling van middelen, over relaties, de menselijke maat. De scenario’s voor de toekomst zijn niet rooskleurig als we kijken naar de economie, naar de pensioenverplichtingen, naar de water foot print per Europese burger en veel, veel meer. Sprekend met participanten uit Griekenland werden de beelden steeds reëler. Het lijkt erop dat we, mede door de complexiteit, de economie zijn gaan zien als een zelfstandig persoon. De economie neemt de macht over. En wij, inclusief regeringen, lijken slachtoffer geworden van deze nieuwe god. En we lijken deze mythe nog te geloven ook. Want als het ons op korte termijn niets zichtbaars of extra’s oplevert, kan het blijkbaar niet waardevol zijn. Maar eeuwige groei is niet mogelijk. Iedere beschaving heeft zijn seizoenen.

Radicale keuzes zijn nodig. Keuzes waarbij we niet meer gaan voor de groei van ons inkomen, maar allereerst solidair zijn met elkaar en met de generaties na ons. We moeten daarvoor op zoek naar de ziel van Europa, de kernwaarden van Europa. We hebben samen weer ergens in te geloven. En christenen hebben daarin zich niet af te zonderen, maar een rol van betekenis te vervullen voor het geheel. Dat was zo ongeveer de strekking. En toch kwam het belangrijkste inzicht niet door de sprekers, niet door de workshops die we zelf gaven. Maar door een bezoek aan Glendalough.

Glendalough

Ik volgde het pad. Het pad slingerde zich omhoog. De heuvel op. Hoger en hoger. Ik genoot van de inspanning, voelde mijn spieren spannen op de plek van  een kleine blessure. Stap voor stap. Een wandeling  door Glendalough, de vallei van de twee meren, met overblijfselen van een oude, vroegchristelijke monastische nederzetting van St. Kevin die daar in de zesde eeuw verbleef.

Hoger ging het pad langs een plek waar iemand bezig was bomen om te halen.  Boomstammen versperden de weg. Meer en meer begon ik mij te verbazen over het pad dat ik volgde. Beneden had iemand mij verteld dat dit het pad was met het mooiste uitzicht over de vallei en de twee meren. En hier liep ik al drie kwartier tussen de bomen. Begrijp me goed ik houd van het bos, maar dit was niet wat ik verwachtte.

Op dat moment zag ik rechts van me de heuvel op, bovenaan een fel licht gloren. Het verlangen naar uitzicht over het dal groeide. Na wikken en wegen besloot ik om een klautertocht in te zetten tussen de dennenbomen door naar boven. Het licht kwam steeds dichterbij. De rand tussen berg en lucht begon tussen de bomen door te stralen als een zon. Boven aangekomen werd ik overweldigd door het licht, het uitzicht overtrof mijn klein bosdenken, stelde mij in de ruimte, gaf verlichting. Ontzagwekkend.

Op dat moment besefte ik weer wat een Godservaring was. Een bevrijdende ervaring waarin je boven je eigen kleine denken uitgetild wordt. Het besef dat dit licht er altijd al was, maar ik moest het zelf ontdekken, er zelf naar toe lopen.

En daar zag ik twee stappen verder een ander smal pad langs de boomgrens met een prachtig uitzicht. Ik bleek ergens onderaan een kleine smalle afslag gemist te hebben.

Europa

Hoeveel afslagen worden er niet in het leven gemist. Hoeveel in Europa en in de wereldpolitiek. En hoe vaak komen we toch tot een ontdekking, tot een ervaring van verlichting? Het aha-moment. En verleggen we onze route?

Het roer moet om. Laten we niet in ons eigen kleine Europese cirkeltje rond blijven dolen. Laten we niet in het bosdenken blijven hangen als het gaat om de economie, als het gaat om sociale verbanden en klimaat. Met hoe velen zijn we niet aan het pappen en nathouden, brengen we wat offers aan het economisch systeem en hopen we op verlossing van die kant. Regeringen lopen op eieren om het vertrouwen niet teveel aan te tasten. De liturgie van de euro en begrotingsregels wordt nauwgezet gevolgd.

Maar wat zien we als we op de heuvel gaan staan. En Europa bekijken. Kunnen we besluiten wat werkelijk belangrijk is. En grote beslissingen nemen voor de toekomst en voor de onzichtbare generaties. Beslissingen die niet over ons eigen voordeel gaan, niet over persoonlijk gewin, maar over ONS gebaseerd op vrede, gezamenlijkheid, rechtvaardigheid, duurzaamheid en wijsheid. Daar ligt de opdracht.

Maar durf je de klautertocht aan? Ook als je blessures opspelen. Ook als je de kans loopt er zelfs minder van te worden. Omdat het waardevol is.

Kan het een Godservaring zijn, dwars door de crisis heen, door de systemen heen…  Licht over Europa! Het was er al, maar het vraagt erom opnieuw ontdekt te worden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s