It needs a child to raise a village

Standaard

Vooral in zo’n maand als december komt het kind vaak centraal te staan. Vaders gooien pepernoten met een zwarte handschoen om de hoek van de deur de kamer in. De gezelligheid rond de kerstboom wordt geschapen. Cadeautjes, verrassingen en gedichten worden gedeeld. We halen alles van stal om tradities van gezin, stad en volk in ere te houden. Alles voor het kind. Of is het meer?

Laatst vertelde iemand mij dat hij voor zijn kinderen altijd met pepernoten strooide en vast van plan was dat weer te doen. Tot zijn 15-jarige dochter subtiel aangaf dat Sinterklaas ook op een andere manier gevierd zou kunnen worden.

Het kind in ons zelf

kindkerkWordt in zo’n maand niet vooral ook het kind in ons zelf gewekt? Verlangen we niet terug naar dat wat we zo waardevol vonden of juist gemist hebben in onze eigen kindertijd? En hebben we kinderen nodig om die tijd weer terug te halen of in te halen?

Het kindermoment

In de kerk zien we dat ook gebeuren. Veel volwassenen projecteren zichzelf op de kinderen. Het kindermoment is eigenlijk vaak het moment van inwijding en vertedering, maar ook van de laagdrempelige uitleg van waar het in de kern over gaat. Hebben we niet allemaal zo’n moment nodig om werkelijk te snappen of te ervaren waar het over gaat? Stiekem kunnen veel voorgangers, alle jeugdwerkadviezen ten spijt, het dan ook niet laten om over de kinderen heen ook de gemeente aan te spreken. Dan is het uitkijken voor window dressing, waarbij kinderen als excuus gebruikt worden voor de volwassenen.

Balans

De kunst is de balans te vinden tussen het centraal stellen van het kind en het laten meeleren door volwassenen. Laat kinderen kind zijn en laat de volwassenen ook vooral volwassen zijn. Jezus zegt: “Word als een kind”, maar we hoeven geen kind te zijn. Kijk naar een kind, geef het kind ruimte, leer van de frisheid, ongecompliceerdheid en eerlijkheid van een kind. Leer kwetsbaar en afhankelijk te zijn. Maar een kind heeft ook richting nodig door de wijze lessen die je als volwassene in je leven hebt geleerd. Geef een kind richting met de waardevolle verhalen over een God die met ons begonnen is, over het goede leven, over de rauwe randen eromheen. Laat een kind weten dat het geliefd is door God.

We hebben kinderen nodig

Kinderen zijn niet alleen schattig. Kinderen ontwapenen niet alleen. Kinderen kunnen ook flink irriteren.  Het zijn soms net volwassenen. Het is de kunst hen, zeker op jonge leeftijd, geheel kind te laten zijn met alles wat daarbij hoort. Dat is waardevol. Want zo kunnen ze ons helpen om te ervaren en te leren verwoorden wat ons geloof ten diepste is. Wat het geloof betekent als we alle opsmuk, vormen en tradities eraf halen. Wat er overblijft is het waarom. Waar leef je voor? waarom geloof? Waarom God? Waarom Jezus? Waarom jij? Waarom ik? Waarom wij samen? Het brengt ons bij het kind in ons zelf. We leren het geloof te leven dat we in onze kinderen hopen terug te zien.

In het jeugdwerk gebruiken we vaak terecht het citaat: ‘It needs a village to raise a child’, maar dat kunnen we ook makkelijk omkeren:

It needs a child to raise a village! It needs a child to raise a community.

Laat daar Advent en Kerst ook precies over gaan!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s